Куннома

14 январь. 2014 йил.

Ҳали кун ёришмаган ғира-шира маҳал ўқишга отландим. Нонушта қилгим келмади. Кўпдан бери ёлчитиб нонушта қилишга иштиёқим йўқ.

Ўқишда эсда қоларли воқелар кўп бўлди. Факультет радиосида А.Ж. билан суҳбатлашдим. Гуруҳимиз қизлари байрам муносабати билан катмон совға қилишди. 

Дўстим А.Ў.га таваллуд куни муносабати сабаб ҳадя ҳозирладим. Ўзимдан уялиб кетдим: дўстларимни фақат туғилган кунларида совға билан йўқласам, қандай дўст бўлдим. Бу ҳақда мухтасар ўйлашим керак.

Кечга яқин уйга қайтдим. Автобусда кўп нарса ҳа1ида ўй сурдим: ўзимни танқид қилаверганим учун шундай ношуб б3либ қоляпман, деган хулосага келдим...

Менингча, бироз фурсат керак...

  

15 январь. 2014 йил.

Ҳаво рутубатли. Дилимда ёмғир тилаб йўлга чиқдим. 

Салкам бир соатлик йўл мени ҳолдан тойдиряпти. Чарчоққа қарши ҳеч чора қилолмаяпман. 

Бугун янги квартирага кўчиб ўтдим. Аллоҳга таваккал қилдим чин дилдан.

йўлда юрган вақтим қор ёғаётганди. Кўнгил хотиржам, фақат унинг қаеридир безовта: ишонаман, ўша манзил қалбдан айро, ташқарида...